W nicości morza trwam 
Wzruszenia ciągłym brak 
Szre nibo pełne ludzkich dusz 
Chyb chciałbym już tam być 
Zakołysany dzień opóścił ziemski brzeg 
Moja głowa pełna myśli jest 
Jak nabrzmiały z ptaków krzew 

Podobny chmurom zbieg 
Prowadzi wszędzie mnie 
Gdzie zmysły gubią sens 
Gdzie czarny pada śnieg 
Powoli tracę wzrok 
Co mogę zrobić to żyć do utraty tchu 
Zawrócić zdążę wiem 
Zaskoczę światłem zmierzch 
Gdzieś na końcu świata odnajdę się 
Chyba chciałbym już tam być






















Czerwony notes w którym 

trzymałem wszystkie te czarne myśli 

gdzie on dziś jest 

choć przecież potem były inne też 

błękitny prochowiec który 

był dla mnie jakbym go wyjął micky-emu 

z szafy gdy nie patrzy kim ciekawie 

czy ubrałbym go dziś 

wiem wszystkie rzeczy które 

kiedys określały mnie 

gdzieś zniknęły porzuciłem je 

i wiem a właściwie wcale nie wiem kim dziś jestem 

i nie potrafię już odnaleźć sobie siebie 

w tym czerwony notes błękitny prochowiec 

dziskie ogniska i w parku ławka 

pierwsza gitara i jeszcze każda twarz mi 

wtedy tak dobrze znana 

zwężane spodnie i tamta dziewczyna 

za którą w kościele siadałem w ławce 

jaką miała twarz 

i książka, którą wciąż od nowa co rok zaczynam 

dziś wiem wszystkie rzeczy 

które kiedyś określały mnie 

gdzieś zniknęły porzuciłem je 

i wiem w właściwie wcale nie wiem... 

zbyt dużo chcę a gdy widzę tę próżność jest juz za późno 

i nie potrafię odnaleźć siebie w tym...