Czerwony notes w którym 

trzymałem wszystkie te czarne myśli 

gdzie on dziś jest 

choć przecież potem były inne też 

błękitny prochowiec który 

był dla mnie jakbym go wyjął micky-emu 

z szafy gdy nie patrzy kim ciekawie 

czy ubrałbym go dziś 

wiem wszystkie rzeczy które 

kiedys określały mnie 

gdzieś zniknęły porzuciłem je 

i wiem a właściwie wcale nie wiem kim dziś jestem 

i nie potrafię już odnaleźć sobie siebie 

w tym czerwony notes błękitny prochowiec 

dziskie ogniska i w parku ławka 

pierwsza gitara i jeszcze każda twarz mi 

wtedy tak dobrze znana 

zwężane spodnie i tamta dziewczyna 

za którą w kościele siadałem w ławce 

jaką miała twarz 

i książka, którą wciąż od nowa co rok zaczynam 

dziś wiem wszystkie rzeczy 

które kiedyś określały mnie 

gdzieś zniknęły porzuciłem je 

i wiem w właściwie wcale nie wiem... 

zbyt dużo chcę a gdy widzę tę próżność jest juz za późno 

i nie potrafię odnaleźć siebie w tym... 
























Biały anioł z nieba spadł 
Spojrzał na mnie i wstał 
Całkiem nagi i piękny był 
Anioł tak jak ptak 

Na ulicy deptał strach 
Godził noce z dniem 
Człowiek wskazał na gardło swe 
Dławiąc się swym złem 

Czy kiedyś będę mógł być takim jak on 
I patrzeć prosto w śmierć 
Czy kiedyś będę mógł być białym aniołem 
I godzić noce z dniem 

Na swe pióra przyjął krew 
A na zmysły ból 
Ponad ziemię uniósł go wiatr 
By istnieć tylko wśród gwiazd 

Czy kiedyś będę mógł być takim jak on 
I patrzeć prosto w śmierć 
Czy kiedyś będę mógł być białym aniołem 
I godzić noce z dniem